Kinder...

Zagłosuj na Madzię...
Może znajdzie się w pierwszej 100???

http://przyjacielekinderniespodzianki.pl/movies/show/4790

Najlepiej rób to codziennie do 14 listopada.

Garść dialogów

Są dni, że jest tego sporo. Po tym jak Tygrysek coś palnie śmiejemy się jeszcze parę dni, potem pojawia się nowy dialog i kolejny, i kolejny… I nagle nie pamiętamy tych z poprzedniego tygodnia czy nawet dnia. Czasami na „świeżo” zanotuję szybko na karteczce, czasami wydaje mi się, że będę to czy tamto pamiętała do końca życia. Prawda jest jednak inna, to, co niezanotowane na trwale ucieka. Pamięć zawodzi, fiszki lądują w koszu. Oto kila dialogów, które udało się uratować od zapomnienia. Szkoda, że tak mało i może te „najlepsze” już przepadły…

Wieczorem przytulamy się z Tygryskiem przed zaśnięciem. Leżymy sobie w łóżku. Rozmawiamy o nas…

- Madziuniu, ty mamy jesteś! Tak??

- Tak mamuniu…

- I masz oczka takie same jak mama…

- Tak mamuniu… (Z rozkoszą odpowiada Tygrysek.)

- I włosy masz takie jak mama…

- Taaakk..

- I ciałko masz takie jak mama…

- Tak mamuniu…

- I pipcię masz taką jak mama…

Na to Tygrys obruszył się.

- No nie mamo! Pipę to ja mam inną! Na pewno!

…

Jako mama „wmawiam” Madzi, że to czy tamto ma po mamie.

- Madziu, włosy masz takie jak mama.

- Tak…

- I oczy masz takie same jak mama…

- Tak!

- No widzisz, to ty mamy jesteś!

Na to wnerwiony Tygrysek zdejmuje rajstopy.

- Mamo, zobacz na moje nogi!

- Nooo…

- I widzisz, jakie są??? OWŁOSIONE!

- No tak!

- To ja to mam po tacie! I taty jestem!

Wracamy z zajęć teatralnych. Pogoda jest dziwaczna. Wokół nas sporo zadowolonych z pogody przechodniów. W ciepły wieczór powoli brniemy przez Rynek…

- Mamuniu! Chodź zobaczymy czy nie ma jakiegoś przedstawienia?? (Na Rynku).

- Nie! Nie ma! Madziu jeszcze jest zimno.

- Jak to nie ma? Bo co?? Aktorzy się WYKOŃCZYLI?

…

Pewnego razu zadumany Tygrysek tak wypalił:

- Mamo, ja nie wiem, co mam zrobić, gdy Maksio powie, że mnie kocha??

- Dlaczego?

- Bo Kajetan już dawno mi oświadczył, że weźmiemy ślub, będziemy mieszkać w zamku i latać na smoku!

…

Rozbieramy się do kąpieli. Tygrysek zauważył, że obok wanny wykruszył się kawałek fugi.

- Mamo, co to jest?

- Nic takiego! To tylko kawałek fugi się wykruszył.

Na to Tygrysek z rozpaczą w głosie:

- O kurcze! I tak zniszczy się nam cały ten domek? Tak mamo?? Tak?

- Może aż cały to nie…

- Dlatego musimy sobie zbudować nowy domek?? Zbudujemy nowy domek?? Tak?

- Tak Madziu. Zbudujemy sobie nowy domek.

- I wszystko stąd zabierzemy?

- Tak.

- Ty wiesz, jaki nowy samochód będziemy musieli kupić??

- Po co?

- No mamo! Czy ty nie widzisz, jakie wielkie to łóżko mamy?? Jak ty chcesz go przewieźć naszym autem??

…

Jedziemy do przedszkola. Tygrys tak zagaił:

- A w przedszkolu ktoś zasmarkał podłogę!!

- Madziu, a ty też???

- Nie mamo! Tym razem nie padło na mnie.

…

W przedszkolu zorganizowano dzieciom wycieczkę do wojskowych koszar. Pogoda dopisała. Jak zwykle tyle się dowiedziałam od córci:

- Madziu, jak było na wycieczce??

- Fajnie!

- Ale opowiedz mi, co ci się najbardziej podobało??

- NIC!

…

Rano w sobotę brykamy z Tygryskiem w łóżku. W końcu postanowiłam iść do taty, aby z nim szykować śniadanie…

- Mamo! Nie możesz iść do taty!

- Dlaczego??

- Bo mamo! Ty już jesteś po ślubie! A dziewczyny na randki chodzą przed ślubem! Ty już nie możesz!

- Co proszę???

- Mamo! Czy ty nie rozumiesz?! Dziewczyny przed ślubem chodzą na randki, aby się ZADOWOLIĆ! A po ślubie już nie mogą!

…

Tato odprowadzał Tygryska na zajęcia z gimnastyki estetycznej. Tygrysek wyjawiał podczas drogi swoje pragnienia, w końcu wyjawił:

- Tato a kupisz mi norniczkę??

- Norniczkę?! (Zaskoczony tato zastanawiał się skąd znane jest Madzi takie zwierzątko? Może z przedszkola?)

- Tak! Please! Please! Kup mi tato. One są takie słodziutkie!

Rozbawiony tato tak wypalił:

- To, co córciu, one są z cukru zrobione??

Na to wkurzony Tygrys tak wycedził:

- NIE! Z MIĘSA! I z futra!

…

Wracamy po pracy i przedszkolu do domu. Mam jeszcze do kupienia parę drobiazgów w sklepie obok domu. Postanowiłam wysiąść na skrzyżowaniu, aby zaoszczędzić czas i pobiec do sklepu. Na mój pomysł tato wypalił:

- Tylko uważaj, aby ciebie ktoś nie przejechał!

- Dobrze!

- Nie wychodź mamo! (Zawołał z tyłu zrozpaczony Tygrys.) Lepiej niech tato wyjdzie!

Zaczęliśmy się śmiać! Moje akcje stoją wysoko! Lepiej niech tatę przejedzie samochód!

Tygrys jednak nie rozumiał naszej reakcji i wizja przejechania mamy przez samochód była dla niego dosyć traumatyczna. Ledwo wróciłam z zakupami do domu dopytywał się:

- I co? Nic ciebie nie przejechało mamo???

- Nic…

Tygrysek coś przeskrobał na zajęciach w MDK. Pani coś bąknęła, że Madzia wlała komuś, ale powiedziała, że jest już OK., a Madzia milczała… Aż w końcu wypaliła:

- Bo biło się dwóch chłopców. I JA CHCIAŁAM DO NICH DOŁĄCZYĆ! Powiedziałam koleżance, ale ona nie chciała. I jak ten jeden prawie pobił tego ciemnego to ja pobiegłam, wyciągnęłam rączkę, obróciłam się i karate znalazło się na szyi… I potem nie mogłam walczyć już więcej, bo pani przyszła….

- Madzia! To ty biłaś się z chłopcami???

- Nooo… A bo co?

Na zajęcia szykuję Tygryskowi jakąś przegryzkę, ale przeważnie Madzia żebrze o „cudzesy”. Trochę mnie to wkurza, bo w woreczku ma i jogurcik, i soczek i sereczki owocki suszone w pudełeczku i owoce świeże. Szykuję, daję mu prowiant a Madzia się opycha, wręcz żebrze o byle, jakiego paluszka… Ostatnio po zajęciach rozpakowuję plecaczek i wkurzona wołam Tygryska:

- Madziu, co mama mówiła??

- Że mam zjeść to, co mi dałaś!

- No właśnie, brakuje tylko soczku!

Otworzyłam pudełko z winogronami i nim zdążyłam coś powiedzieć Tygrys przejął inicjatywę:

- Mamo! Widzisz tu takie jedno małe czerwone winogrono??? Widzisz?? Nie widzisz! Prawda! BO JA WŁAŚNIE JE ZJADŁAM!

I nim zdążyłam coś wypalić, Tygrys pędził do swojego pokoju!

Niecodzienny dzień Tygryska…

Spodobała mi się idea ukazania dzieci ludzi borykających się z niepłodnością. I co z tego, że są to dzieci z In-vitro czy z adopcji. Przecież to są przede wszystkim takie same dzieci, no może troszeczkę inne, bo wywalczone… Bo musieliśmy przejść niejedną dolinę rozpaczy… Bo nie raz poduszki mokre od łez nie miały czasu, aby wyschnąć. Ale są! I wcale nie mają rogów czy jakiś innych odrostów! Są! Są takie same jak reszta populacji. I najważniejsze dla nas, że SĄ!!!

Troszkę poza plecami zgłosiłam Tygryska do sesji. Nikomu w domu się nie przyznałam. Nie dotarł do mnie e-mail, więc uważałam, że Madzia się nie zakwalifikowała. Wracając z przedszkola powiedziałam Tygryskowi:

- Wiesz Madzia, mama wysłała twoje zgłoszenie do kalendarza, ale się nie dostałaś… Miałyśmy jechać do Warszawy, ale w takim razie pojedziemy, kiedy indziej… Jak będzie ładna pogoda…. (I tu wyjaśniła Tygryskowi całą sytuację.)

- Mamo! To napisz im, że ich wcale już nie lubię! I nigdy! Przenigdy tam nie pojadę…

I tu nastąpiła pierwsza spontaniczna reakcja Tygryska… Łzy jak grochy płynęły z oczu małej dziewczynki… Po wyładowaniu złości Tygrys zaproponował:

- Mamo, a może napiszesz do nich, że ja bardzo chcę??? Napisz! Proszę….

I dobrze, że napisałam… Bo przez brak przepływu informacji nie przeżylibyśmy WSPANIAŁEJ PRZYGODY!!!

 Wyprawa do Warszawy musiała być połączona z pracą taty. Na szczęście tato tak poukładał sobie harmonogram, że miałyśmy kupę atrakcji. W piątek wyruszyliśmy do Łodzi, zostałyśmy porzucone w galerii „północ”. Małyśmy czas na pochodzenie sobie po sklepach… Takie na spokojnie, babskie łażenie po galerii… Tato w tym czasie pracował… W sobotę spędzałyśmy czas u dziadków, tato wyskrobał dla nas popołudnie i pojechaliśmy do lasu i po rybę. Ale niedziela… W niedzielę tato spędził czas z rodziną! I w niedzielę był dzień pełen przygód!

Zatrzymaliśmy się w Warszawie, w mieszkanku, które kupiliśmy kiedyś przed laty, aby móc spokojnie w Warszawie robić in-vitro.  W tym mieszkanku przeżyłam sporo cudownych chwil. W ciąży byłam żarłokiem i śpiochem… Niestety, nic nam się do końca nie udało… Mieszkanie stało puste kilka lat… Myślałam, aby go sprzedać… Ale gdy Tygrysek wkroczył w nie i ze swoją radością zaczął krzątać się po kątach, płoszył gołębie, i zbierał wszystkie kurze na swoje ubrania, postanowiłam go zatrzymać… Mimo wszystko, pozytywna energia zatrzymana w tych ścianach wciąż tkwi. A teraz, wkroczył w to Tygrys i swoim szczebiotem wzbogaca aurę tego miejsca…

W niedzielę rano tato obudził nas wcześnie! Popędzał nas, abyśmy zdążyli o czasie dojechać do strefy zamkniętej. Musiałam umyć Tygryskowi głowę, bo umyłam mu w domu szamponem z glinką i włosy były trochę posklejane… No może trochę bardziej…. Miało być dobrze, a wyszło jak zwykle….

W ostatniej chwili przejechaliśmy obok barierek i znaku zakazu wjazdu. Parę minut po dziewiątej ulica była zamknięta. Po nas już nie wpuszczano aut. Udało nam się znaleźć miejsce docelowe, zostawiliśmy samochód i poszliśmy zwiedzać okolicę. Wszystko pozamykane. Na dworze było słonecznie, ale mnie było zimno. Około godziny 10 pod studiem stała już spora grupka Bocianowiczów i czekała na klucze! Trochę z tym maratonem w Warszawie był dla nas nie fart! Tygrysek nie mógł się doczekać Dawida i Jakuba!

- Mamo! Zadzwoń! Gdzie oni są???

Zadzwoniłam… Oj… Oni „zwiedzali Warszawę”… Tu zamknięte… tam barierki… Ja nie znam Stolicy, ale jedna z Bocianowych dziewczyn przejęła telefon i pomogła dotrzeć zgubom na miejsce. Poznałam Niacynię… Tylko, ona jest z Kłodzka a nie spod Wrocławia… Jak??? Tyle czasu kojarzyłam ją z jakimś osiedlem pod Wrocławiem, byłam wręcz pewna, że mieszka w Kamieńcu Wrocławskim…

Dzieci przypadły sobie do gustu. Poszliśmy na kawę do pobliskiej kafejki. Tam pogadaliśmy, dzieci były nawet spokojne, mimo, że panowało lekkie zamieszanie. Tygrys kipiał radością, że ma takich fajnych chłopaków przy sobie. Ja znam swoje dziecko. Wiem, że był przeszczęśliwy, że poznał w końcu takich wspaniałych chłopców. Cieszyło mnie to, bo to dawało szansę, na udaną sesję zdjęciową! Dawid był spokojny i cichy, ale Jakub… No… Jakub i Tygrys razem, do dom przewrócony do góry nogami i nerwy w strzępach! Na szczęście panował nad tym Dawid…

Przed dwunastą pojawiliśmy się przed studiem. Nie sposób opisać atmosfery… My byliśmy trochę stremowani, jakoś nikogo nie znaliśmy. Tu panowała jednak przyjazna atmosfera. Coś nas łączyło z tymi ludźmi… Przecież to samo przeszliśmy! Poznaliśmy piekło niepłodności! Mamy to już za sobą, mamy swoje pociechy, mamy słoje słoneczka najwspanialsze na świecie! Ta atmosfera radości, że w końcu osiągnęliśmy swój cel unosiła się w powietrzu. Pan o ciekawej fryzurze biegał, co kilka chwil i próbował złapać w obiektywie ten tryumf zwycięstwa nad niepłodnością. Ochoczo fotografował nasze pociechy, próbował złapać nasze emocje w kadrze… Emocje… Tego było sporo!

Dla dzieci ładna dziewczyna dobierała stroje. Tak się złożyło, że dla Tygryska sukienka była za mała! Co gorzej była w jego ulubionym kolorze! Tygrys jak oparzony wyleciał na schody i jak to ma w zwyczaju, postanowił, że nigdy, ale to nigdy, przenigdy nie zejdzie i już żadnych zdjęć nie będzie. Przymierzyłam mu tą sukienkę. No niestety, guziki się nie zapinały. Jak Tygrysek wypłakał odpowiednią ilość łez z „szafy” Tygryska pani fotograf wybrała sukienkę, w której chciała widzieć dziewczynkę na planie z chłopcami. Jakoś udało mi się przekonać Tygryska, że w tej sukience będzie najlepiej…

- Mamo, ale to moja sukienka! Ja chciałam w tamtej!

- Dobrze, tamtą znajdziemy w sklepie i kupimy… (Obiecywał tatuś – a tak w ogóle, to po wyjściu ze studia Tygrysek już nie marzył o tamtej sukience!)

Sam moment ubierania i czesania dziecka tu dzież makijaż robiony przez specjalistów napawa rodziców swojego rodzaju dumą. I takiego odczucia doświadczyłam. Oto mogłam popatrzyć jak dwója fryzjerów sadza moje dziecko na krzesełku i zabiera się za jego włosy. To byli profesjonaliści! Tygrys zachowywał się tak, jakby codziennie był tak obsługiwany! Chwycił książkę i spokojnie ją oglądał, a w tym czasie jej włosami zajmowali się styliści. Patrzyłam osłupiała! A domu, jak czeszę Tygryska to jest jeden jęk, marudzenie i czasami nieuczesany Tygrysek wychodzi do przedszkola, bo sobie nie da szczotki przyłożyć do włosów.

Nie wspomnę o pani nakładającej puder na buzię. A o pani, która sprawnie prasowała sukienkę… Łoł! Czułam się wyróżniona, oto moje porzucone dziecko przez mamę biologiczną dostępuje zaszczytu wystąpienia wśród wybrańców losu w takim fantastycznym przedsięwzięciu. Łezka kręciła i się w oku. Duma wyłaziła mi chyba uszami….

W pewnym momencie zamieszanie się skończyło, dziewczyna i dwóch chłopców stało na planie, gotowi na przygodę z prawdziwym, profesjonalnym fotografem. Rodziców poproszono o opuszczenie planu zdjęciowego. Nasza ciekawość była jednak ogromna! Bloo pozwoliła nam uchylić drzwi i przez szparkę mogliśmy od czasu do czasu podejrzeć nasze pociechy. Wiadomości a planu przynosił nam również mąż Bloo (chyba) i twierdził, że cała trójka się wspaniale bawi.

W pewnym momencie sesję przerwano. Zerknęłam do środka. Tygrysek w objęciach pani fotograf płakał…

- Co tym razem?? – Pomyślałam i podeszłam do córci.

- Madziu, co się stało???

- Mamo! Bo ja nie mam rodzeństwa! Mamo! Bo ja chcę rodzeństwo!

Uuuu…. Co może na to powiedzieć kobieta, która nie jest w stanie urodzić dzidziolka, kobieta, która zrobiła wszystko, aby dać Tygryskowi rodzeństwo. Jak wytłumaczyć dziecku, że to nie takie proste… Jak ukoić tę rozpacz…

Przeraziłam się, że to koniec zdjęć. Przytuliłam Tygryska… Dziecko płakało! Ale czasami takie pozwolenie wypłakać się w mankiet oczyszcza emocje, szloch powoli zamierał. Problem został, ale dziewczynka znowu stanęła na nogi i mogliśmy kontynuować sesję. Poprawiono fryzurę, makijaż i do dzieła.

Udało się! Teraz zjada mnie ciekawość jak wyszły te zdjęcia????

Po sesji pozbieraliśmy się, pożegnaliśmy Bocianowych znajomych i udaliśmy się do Łazienek na karmienie wiewiórek. Oczywiście z małymi przygodami podjechaliśmy w okolice Belwederu i jakimś cudem nam i Niacynii udało się zaparkować auta.

Tu dzieci zaczęły swoje brykanie! Łoł! Jakub i Tygrys od razu zaczęli biegać po parku! Nim się zorientowaliśmy wspinali się na płot… To innym razem chcieli zbiegać z górki na pazurki. Dawid stonowany, spokojny. A te dwa Broje nawet nie potrafiły nerwowo wytrzymać, aby wiewiórka do nich podeszła i wzięła z ręki orzeszka. Madzia i Jakub gonili po parku, nawet gonili wiewiórki, które chciały zakopać trzymanego orzecha.

Dzieci bawiły się wprost przecudownie! Szkoda, że Niacynia musiała wracać do domu. Chyba Tygrysek z rozpaczy nawet nie pożegnał się z chłopcami! Jeszcze chwilę po ich odejściu płakał, ale już miał nowy plan! Chciał popływać gondolą. Jakoś nie mieliśmy na to ochoty, ale Tygrysek zrobił kolejne przedstawienie. Na oczach gapiów objął mnie za nogi i płakał i wrzeszczał:

- Mamo! Nie rób mi tego! Błagam! Przyrzekam, że będę grzeczna i będę cicho jak makiem zasiał! Mamo! Błagam! Mamo…

Ileż może trwać takie widowisko??? Uległam. Tygrys w doskonałym humorze wrócił z przejażdżki.

Zadowoleni ruszyliśmy dalej, ale po kilku krokach Tygryskowi się wyrwało:

- Ale ja was oszukałam! Wcale nie będę cicho i nie będę grzeczna…

I Tygrys wrócił do brojenia! Wymusił swoim wdziękiem na starszej pani, aby ta przywołała pawia i Tygrysek karmił pawia liściami, które pani przyniosła. Na odchodnym dostał Tygrysek kwiatuszka, które pani robiła z jesiennych liści. Oczywiście orzechów dla wiewiórek miał pełne kieszenie. Jakoś ludzie czują się zobowiązani dawać Tygryskowi to czy tamto. W końcu wiewiórki jadły Tygryskowi orzeszki z ręki.

Na obiad udało nam się trafić do „blue kaktus”. Szalenie się z tego ucieszyłam. Jedzenie nam smakowało, obsługa była miła i wyrozumiała dla małego Szaleńca, który jakimś cudem zdobył balon do grania i poznawał nowe koleżanki i organizował zabawę i odbijanie balonika.

Późnym popołudniem wracaliśmy do auta. Tygrysek chciał nakarmić pawia. Wyczekał nerwowo aż ptak do dziecka podszedł, ale jak był blisko, rączka z orzeszkiem się zamknęła i oszukany ptak z niesmakiem się oddalił i nie było siły, aby podszedł do Madzi jeszcze raz.

I to była bardzo pouczająca przygoda. Tygrysek ją zapamięta, bo ja tłumaczyłam mu, że tak jak ten paw, nie dam się Madzi oszukiwać. W końcu zwierze nie może być mądrzejsze od rodziców. I z kolejnym wymuszaniem nie musieliśmy długo czekać.

Wieczór spędziliśmy na Starówce. Chłonęliśmy Warszawę ochoczo. Mocno się zmieniła na plus!  Pod Kolumną Zygmunta przyglądaliśmy się przedstawieniu a na Placu Zamkowym było sporo sprzedawców, którzy oferowali takie świecące zabaweczki, które się strzelało do góry. Oczywiście Tygrysek przygotował kolejne przedstawienie:

Objął mnie w pół, płakał i prosił:

- Mamo! Proszę! Nie rób mi tego! Błagam! Obiecuję, że będę już grzeczna, tylko kup mi taką zabaweczkę! Mamuniu! Błagam! Proszę!

- Madziu?? Pamiętasz pawia?? Ja jestem teraz taka mądra jak paw! Była łódka, zabawki nie będzie!  

I nie było! Ale Tygrys to Tygrys. Pobiegł do sprzedawców, zaprzyjaźnił się z nimi, postrzelał zabawką do góry i wrócił szczęśliwy ze świecącą piłeczką i ciasteczkiem w dłoni!

Uuuu….  Cały Tygrys, cały on…

Nasze zwiedzanie zakończyliśmy pod grobem Nieznanego Żołnierza. Tam niezmordowany Tygrys szalał na Placu Defilad. Rzucał piłeczkę, ta się świeciła a za nią pędził Tygrys. Obserwowali to dwaj Japończycy, któremu Tygrysek przypadł do gustu. Pokazywali mu kciuki do góry i się przyjaźnie uśmiechali, nawet zdjęli maski z twarzy aby coś do Tygryska zagadać. Ten tylko spojrzał na nich zawadiacko, rzucił piłeczkę daleko i nim błysnął flesz aparatu na planie Tygrysa nie było!

Późnym wieczorem dotarliśmy spokojnie do mieszkanka. Po całym wspaniałym dniu dziecko popiło sporo wody, tej bocianowej Muszynianki i padło! A my gapy, nie wysikaliśmy przed snem  Madziulki i w nocy przytrafiła nam się niespodzianka. Na szczęście nie cała zawartość pęcherza wylądowała na kanapie.

Uf…

Tak, więc 30 września 2012 roku w naszej rodzinie wspominać będziemy długo. Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do tego, dziękuję!

     

Szóste urodziny….

2012.09.25.

Szóste urodziny….

Sześć lat temu rano przyszedł na świat Tygrysek… Mały, przepisowy niemowlak pokonał pierwszą przeszkodę na drodze, aby w życiu być ”sławną, bogatą i szczęśliwą”. Nie przeraziło Go odrzucenie przez mamę. Dzielnie przeszedł przez zakażenia, wytrzymał brak czułych dłoni, które gotowe były Go przytulić na każde najmniejsze zakwilenie. Nie miał swojego łóżeczka, nie miał ubranek, nie miał nawet buteleczki… Nie był oczekiwanym Cudem… Tato nie przybiegł do mamy i nie wręczył jej bukietu róż z wdzięczności za tak cudownego potomka… Rodzina nie dopytywała się o maleństwo… W rodzinie nie było wielkiego święta… Pozostał sam…

Ale chęć życia instynktownie kazała przetrwać Tygryskowi wszystkie niedogodności, dziecko czuło, że za jakiś czas, dzień jego narodzin będzie największym świętem dla jego bliskich. I tak się stało! Dziś świętujemy! Rano przytulona do Tygryska w łóżku składałam mu życzenia. Tygrysek się rozbudził, przytulił i poprosił:

- Mamo… A tato pamięta???

- Sprawdzimy???

- Zawołajmy go!

I przyszedł tato do sypialni i już w drzwiach składał życzenia Tygryskowi. Nim doszedł do córci, płynęły najpiękniejsze życzenia dla naszego Skarba. Tygrys kipiał radością…. Wszyscy się dowiedzą, że jest Jego święto. Torba cukierków do przedszkola zabrana, a potem jeszcze po południu są zajęcia dodatkowe. Przygotowałam cukierki i słodycze. Jak znam Tygryska, każdemu napotkanemu dzisiaj człowiekowi oznajmi, że dziś kończy sześć lat i każdy dostanie dziś cukierka! I niech tak będzie! Niech każdy wie, że Tygrys kończy dziś sześć lat!

A co mama życzy Tygryskowi???

Kiedyś Tygrys na pytanie „kim chce być w życiu?” – odpowiedział:

- CHCĘ BYĆ SŁAWNA, BOGATA  I SZCZĘŚLIWA!

Więc bądź Tygrysku – sławny, bogaty i szczęśliwy! I życzę Ci jeszcze dużo, dużo zdrowia abyś to zamierzenie zrealizował!

Trzy i pół tony zabawek...

2012.06.05

Trzy i pół tony zabawek...

Kiedyś, wieczorem, po imprezie imieninowej Tygryska mąż do mnie tak zagadał:

- Matka! Dzieci miały trzy i pół tony zabawek! Dwa pokoje do zabawy. Miały wszystko! A one „młóciły” telewizor!!! To horror! Nawet tą ciastoliną, nawet tymi laleczkami się nie bawiły! Koniec z kupowaniem zabawek! Słyszysz! Żadnej lalki, żadnej gry, nic!!!! Rozumiesz???...NIC!!!

No właśnie, temat zabawek… Odwieczny problem… Kupować, czy nie kupować??? Ale tak naprawdę większość tych zabawek kupiliśmy sami, sami kierowani przez swoją ciekawość! Kupiliśmy, bo sami nie mieliśmy zbyt dużej ilości zabawek! Tak, tak naprawdę, to Tygrys kupił sobie sam kiedyś na imieniny wózeczek za niecałe 30 PLN a my chcieliśmy mu coś kupić, jakąś wypasioną tablicę do rysowania czy coś w tym rodzaju.

Co więcej, Tygrys do nas trafił późno, nasi znajomi mają przeważnie dzieci starsze a w sklepach jest tyle wspaniałych opakowań, że nie żal im kasy, aby razem z Tygryskiem zobaczyć, co tam jest w tym pięknym pudełku! Obrośliśmy w całe hałdy chińszczyzny. Ale te zabawki są piękne! Uwielbiam razem z Madzią otwierać kolejne pudełko i wyjmować kolejną nie potrzebną zabawkę!

Muszę przyznać, że Madzia dba o zabawki. Ma je uporządkowane. Każda miała swoje 5 minut i wylądowała w kontenerze czy na półce. Tygrysek najczęściej bawi się łukiem i książkami. Ma ich sporo… Dużo. Razem czytamy. Jedne tylko raz, inne, szczególnie opowiadania o Martynce, czytamy wiele razy. Książki są najczęściej brane z półki i przeglądane. Nie ma mowy, aby Tygrysek sam pobawił się zabawkami! Zdarza się to niezwykle rzadko! Często całymi dniami wspaniały pokój Tygryska stoi pusty… Nawet ostatnio śpimy razem w sypialni. Madzia najczęściej nam towarzyszy i nie ma mowy, aby poszła do siebie do pokoju i się sama pobawiła. Znajomi mnie pocieszają, że przyjdzie czas na zabawki i dziecko się jeszcze nimi wybawi, ale chyba nie mają racji. Tygrysek woli z nami godzinami dyskutować w kuchni przy stole, grać z nami w gry planszowe (oczywiście musi wygrywać), pomagać nam, brykać z nami… Owszem bawimy się z Tygryskiem jego zabawkami, ale… Szkoda mówić, wygląda to przeważnie tak: Madzia chce abyśmy pobawiły się domkami elfów i wróżek i figurkami. Dobrze. Rozkładamy piękne domki i otwieramy kontener z figurkami. I tu zaczynają się schody. Co wyjmę jakąś postać, to Tygrysek mi wydziera ją z ręki i woła, że to miała być jego… I tak mija nam czas, wyjmuję kolejną zabawkę i Madzia ją przejmuje… Albo, np. bawimy się laleczkami Barbie. Każda z nas ma swoje pudełko a w nim jednego „samca” i sporo „samic”. Zabawa polega na tym, że moje lalki mają rywalizować o mojego księcia, który i tak ma się zakochać w preferowanej lalce Madzi… Zabawa musi koniecznie skończyć się ślubem i rozpaczą pokonanych!

Czasami tato rozkłada z Madzią kolejkę LEGO. Lokomotywa jest super! Wizytator – dinozaur – dowozi z pokoju Madzi do dużego pokoju wszystkie potrzebne im klocki. Zabawa jest przednia do momentu, gdy Madzi wszystko wychodzi. Jeżeli zbuduje coś, co jej się nie podoba, wówczas jest naburmuszona i „Godzilla” niszczy nasze osiągnięcia… Nasze budowle muszą być gorsze od budowli Madzi, bo inaczej – koniec zabawy!

Bywają momenty, rzadko, że wspaniale się bawimy, ale to jest rzadko. Madzia wciąż reżyseruje konflikty i koniecznie musi wygrywać. Nie ma zmiłuj się! Jeżeli mój książe nie pokocha bez pamięci jej Arielki lub innej księżniczki, to jest foch, naburmuszenie i wielkie niezadowolenie. Próbuję uczyć w zabawie dziecko, że czasami się przegrywa, często nie jest tak, jak się zaplanuje, że możliwe są różne scenariusze. Mała dziewczynka nie dopuszcza jednak takiego rozwiązania.

Tygrysek ma kolekcję pięknych lalek! Naprawdę są przepiękne! I porcelanowe w pięknych sukniach, i szmaciane, i z akcesoriami, i z ubrankami… Przeważnie ciocie przywożą lalki… Ostatnio ciocia ze Stanów przytaszczyła piękną lalę. Cudowną. Oczy zaświeciły mi się na jej widok! Nie widziałam w sklepach w Polsce tak pięknej lali… I co?? Tygrysek ją rozpakował w święta, zobaczył i… I odłożył do pudełka. Chciałam po świętach w domu, aby Madzia, chociaż tą lalą się bawiła! Nic z tego! Ostatecznie kilka dni poniewierała się lala po pokoju i wylądowała w pudle w szafie. We wózku zamiast wspaniałej lali jeździ kot Sierściuch.

Trochę szkoda tych zabawek! Zamiast być używane stanowią one dekorację pokoju. Pokój wygląda wspaniale! Ale zabawki… Zabawki muszą być smutne.

Postanowiliśmy, że skończymy z zabawkami! Ileż można??? Ale były kolejne imieniny Madzi, kolejny Dzień Dziecka… Tym razem na dzień dziecka wyszykowaliśmy walizeczkę na wyjazdy Tygryska w postaci krokodylka, film DVD Terra, zestaw do malowania i rysowania, piłkę nożną, baletki białe i czerwone, worek na buty, przedstawienie w operze i wieczorem film Mupety. Sporo tego… Przedstawienie w operze bardzo się Tygrysowi spodobało! Cały czas stał i obserwował tancerzy, żywo reagował na akcję przedstawienia. Mupety też go wciągnęły. My się nudziliśmy, ale to był dzień Tygryska, więc twardo patrzyliśmy w ekran.

Jednym słowem 1 czerwca, to był dzień pełen przygód i atrakcji. Ale… Wieczorem, nim Tygrys wylądował w łóżku, stanął na środku pokoju i rozpłakał się ta żałośnie, że przerażona zapytałam:

- Magdula!? Co się stało?? Spadłaś z ławy?? Co jest??

Tygrys wtulony we mnie wyjąkał:

- Mamo! Bo dzisiaj był Dzień Dziecka! I ja nic nie dostałam! NIC! Rozumiesz?? NAWET NIE DOSTAŁAM LAURKI!!!....

Silniak i inne…

2012.05.14.

Silniak i inne…

Wychodzimy do przedszkola. Obok mnie biegnie Tygrysek, nagle woła:

- SILNIAK! SILNIAK mamo!

- Gdzie??

- No tam nie widzisz??

Szukam tego „silniaka”… Aaa… Znalazłam! Znalazłam plakat z atletą!

***

Bawię się laleczkami z Madziulką. W końcu ta daje mi takie instrukcje wobec lalki samca:

- … I ON NIE BĘDZIE WIEDZIAŁ, ŻE BĘDZIE NIE ŻYŁ…

***

Odbieramy Tygryska z przedszkola. Ledwo zobaczył tatę zawołał:

- Tato! Pójdziemy dzisiaj na ŁYŻWIARNIĘ?

***

Bawimy się laleczkami… Pada taka instrukcja wobec samca:

- I on będzie TANCERNIKIEM!

***

Przed wyjściem na lodowisko Madzia trzyma pupę przy grzejniku i tak do nas woła:

- Kotek CIEPLI sobie pupcię przed łyżwami!

***

Tygrysek po posiedzeniu na „tronie” tak przywołuje do siebie „ofiarę”:

- Mamo! Chodź! WYTURNIJ mi pupcię!

***

Coś tłumaczę Tygryskowi… Dziecko słucha w końcu zadaje pytanie:

- I co?? Będziesz WSCIEKNIONA??

***

Przeglądamy jakąś książkę o grzybach. Pada takie pytanie:

- I to jest grzyb TRUTY??

***

Od gazeciarza na rogu ulicy Madzia dostała gazetkę, Tinę z akcesoriami do makijażu… Szczęśliwy Tygrysek dobrał się do prezentu i tak zapytał:

- Mamuniu, a to są takie PODCIENIE do oczu i się to tak maluje??

***

Rano spieszymy się do przedszkola. Mamy konkurs, kto pierwszy się ubierze…

- Mamo! Ja z tobą ZAWODUJĘ.

***

Jesteśmy na zakupach w Decatlonie. Tato szuka dla siebie łyżew na wyprzedaży, Tygrysek przymierza się do różowej hulajnogi. Po pewnym czasie do nas podjechał i radośnie zapytał:

- Czy to jest dla mnie ODPOWIEDZIALNE???

(To znaczy chciał zapytać, czy ta hulajnoga jest dla niego odpowiednia.)

***

Zbliżały się taty urodziny. Tato był w delegacji, niemniej Tygrys pamiętał, aby na przyjazd tatusia wszystko było przygotowane. Zrobiłyśmy i obrazek, i laurki… Zadowolony z dzieł Tygrys ułożył je na stole, po czym zaordynował:

- Mamuniu! Teraz musimy pójść jeszcze do RÓŻARNI!

- Gdzie??

- No mamo! No jeszcze kwiaty dla Taty musimy kupić! Rozumiesz? Ale ja wybieram! Dobrze??

***

Zimą przygotowałam donice z cebulkami wiosennych roślin i mieliśmy cały czas kolorowe kwiaty w kuchni na stole. Mają one jednak ogromną wadę – szybko przekwitają. Gdy są już brzydkie wynoszę je na balkon. Tygrys jednak zauważył, że po pewnym czasie dekoracje kwiatowe się skończyły. Wnerwiony podczas śniadania tak zapytał:

- Mamo! A gdzie są te WAZOWNICE? No gdzie??

***

Po powrocie taty z delegacji Tygrysek miał nowy pomysł na biznes. Ledwo tato się rozpakował, Tygrys mu oznajmił:

- Tato! Ja teraz OTWIERAM SKLEPIARNIĘ z lekami!

***

W święta wybraliśmy się z dziadkami na wycieczkę do Spały. Bawiliśmy się z Madzią w różne zabawy. Oczywiście słuchaliśmy naszej dziewczyny. Po zabawie w chowanego przyszła kolej na zabawę w muchy.

- Będziecie tak biegać i machać skrzydełkami. Jak powiem stop to macie się zatrzymać. Rozumiecie??

Pokiwaliśmy głowami, że tak.

- No to BZYCYJCIE!!!

***

Jak każdy rodzic popełniamy błędy, najgorszy to błąd dojadania po dziecku. Tygrys rozgrzebie na talerzu, pokaprysi i nie zje a to potem dojada tatuś. I po kilku latach mamy efekty. Waga wciąż pokazuje więcej i więcej. Po pojawieniu się brzucha u taty postanowiliśmy coś z tym zrobić. Ważymy się i pilnujemy, aby kolejny kilogram nie przybył. Towarzyszy w tym Tygrysek. Uważnie obserwuje wskazania wagi. Kiedyś po rodzinnym ważeniu tak wypalił:

- Tato! Ty musisz SCHUDZIĆ ten brzuch!

***

Rano idziemy z Madzią do przedszkola. Tygrys zobaczył grupę jednakowo ubranych robotników budowlanych idących w kierunku dworca…

- OOO… Mamuniu! Panowie do pracy idą?

- Tak Madziu!

- Chyba do jakiejś ŻOŁNIERNII!

***

I jeszcze łapię Tygryska na słowotwórstwie. Jest to przecudowny etap w rozwoju dziecka. Szkoda, że nie jestem w stanie zanotować wszystkich słówek córci. Nie ma już ich dużo, niemniej jak się pojawią, to banan na buzi się pojawia. W końcu to pięknie tak usłyszeć- silniak, podcienie, ciepli czy sklepiarnia…

Kolczasta miłość…

2012.05.08.

Kolczasta miłość…

Niedawno Madzia tak wypaliła:

- Nigdy nie będziecie już we dwójkę!

- Jak to nie?? Urośniesz, ruszysz w świat a my będziemy czekać na każdy twój telefon i będziemy chłonąć każdą informację o tobie. Takie jest życie…

- NIE! JUŻ NIGDY NIE BĘDZIECIE WE DWÓJKĘ! Jak ja urosnę urodzę wam dzidziolka i jak wyjadę to on będzie z wami!

Wracamy wieczorem od przyjaciół… Późno… Dziś mieliśmy aktywny dzień, były łyżwy, Madzia nie spała, była zabawa z Zosią, były odwiedziny, kolacja z bliskimi… Jedziemy i martwimy się, aby Tygrysek nie zasnął, bo to wróży kłopoty… Słuchamy „Władcy Pierścieni”…. W samochodzie z tyłu zapanowała cisza… Dla pobudzenia Tygryska tato zagadał:

- Madziu powiedz coś…

Po chwili milczenia padło:

- KOCHAM WAS! Bardzo…

Nie pytaliśmy o więcej… Bezpiecznie dotarliśmy do domu. Tygrysek spokojnie się rozebrał, tato go umył i nim skończyła się jedna „słuchanka” padnięte dziecko spało… Była już prawie jedenasta…

Przy śniadaniu nasza córcia tak wypaliła:

- ZAWSZE BĘDĘ Z WAMI!

- Nawet jak będziesz duża??

- Tak! Będę mieszkać z wami.

- I nie wyruszysz na podbój świata?

- Nie! Nie będę chciała! Będę mieszkać z wami! Nawet razem z mężem będę mieszkać z wami!

- Jak będziesz miała męża du…ę, to rzeczywiście będziecie z nami mieszkać! (Zaśmiał się tato.)

- Tak! I mój mąż z tatą będzie chodził do pracy a ja urodzę mamusi syneczka i sobie córeczkę! I będziemy razem…

W nocy czuję jak Tygrysek się rzuca przez sen po czym usiadł na łóżku i zaczął cichutko kwilić…

- Madziulku co ci jest?? Co się stało???

- Mamuniu… Mamuniu bo ja miałam straszny sen! Mamo! Ktoś mnie od was zabrał i was nie widziałam! Mamuniu! Ja za wami tak tęskniłam! Bardzo…. Bo… Bo ja mamuniu bardzo kocham mamę i tatę! Najmocniej was kocham….

I Tygrysek zatopiony we łzach szlochał w mój mankiet.

- Madziulku! Nikt ciebie od nas nie zabierze! Nie bój się!

- Mamo, ale tak mi się śniło….

- Przytul się do mamy… Ciii…

Głaskałam główkę, która po pewnym czasie zaczęła łagodnie posapywać. Tygrysek zasnął ponownie….

Jakoś ostatnio kupiłam sobie piękny pierścionek. Oczywiście Tygrysek od razu zapragnął mieć taki pierścionek…

- Mamo, to będzie mój pierścionek?? Tak mamo??

- Madziu, wiesz… Teraz to jest mój pierścionek, ale jak mama umrze to wszystkie będą twoje.

- Jak umrzesz to wszystkie będą moje??

- Tak! Do grobu ich nie zabiorę. Wszystkie będą twoje…

Przeszłyśmy parę kroków. Tygrysek milczał. Po czym stanął i wypalił:

- Ale mamo! Ja chcę być z tobą! Nie chcę tych pierścionków! Chcę być z tobą! Nawet jak będę duża to ty też masz być!

Tym razem ja stanęłam. Byłam zaskoczona, że moja kochana „sroczka”, która uwielbia świecidełka, ta „sroczka” przedkłada bycie z mamą od świecidełek. Przytuliłam mojego Tygrysa i ucałowałam. A u ramion rosły mi skrzydła….

Od jakiegoś czasu mamy taki mamino pierścionkowy rytuał. Wieczorem zdejmuję pierścioneczek i zakładam go Tygryskowi, Tygrysek w nim śpi a rano go oddaje. Mimo takiej ogromnej różnicy wieku mamy takie same palce… I wspólne pierścioneczki!

W niedzielę ustalamy co robimy… Wiosna tego roku nas nie rozpieszcza. Tygrysek z nudów skacze po meblach. Złapałam go na ławie. Madzia się do mnie przytuliła. W lustrze spojrzałam na nasz wizerunek. Madzia miała głowę wyżej ode mnie…

- Zobacz Madziu, taka w przyszłości możesz być duża!

Dołączył do nas tato.

- Tato! Mama mówi, że taka urosnę!

- Tak!

Tygrys wtulił się w nas i zawołał:

- KOCHAM WAS!

- To świetnie! A możesz powiedzieć dlaczego??

- Kocham was, bo mnie przyjęliście! Kocham was, bo jestem waszą córeczką! Kocham was, bo jesteśmy rodziną…

Gule stanęły nam w gardle… Tygrys na nas wisiał i pogoda za oknem nie miała już znaczenia…

I takich wyznań mamy teraz wysyp… Nasza „Kolczasta Miłość” traci kolejne kolce. Coś, co jeszcze 3 miesiące czy rok temu było nie do pomyślenia, dziś już powoli staje się rzeczywistością. Jeszcze nie tak dawno przerażona mama Maksia patrząc na kolejną „akcję” Tygryska zadała w przestrzeń pytanie retoryczne:

- Czy ja bym sobie dała radę z Madzią???

Teraz jak pomyślę i o rzucającym się dziecku na chodniku, pamiętam jeszcze pełne wyrzutu spojrzenia przechodniów – „jak ta matka wychowuje dziecko?” – zaczynam się uśmiechać! Przecież dałam Tygryskowi możliwość wyrażenia jego emocji w taki sposób jaki potrafił, tak jak mówiła pani Małgosia, psycholog, - to tylko ubrania się niszczą, ale jaki charakter się kształtuje. Nie wolno go złamać! Cierpliwie czekałam na koniec przedstawienia. Medal za cierpliwość należy mi się olbrzymi! Teraz go dostaję! Rośnie powoli wspaniała dziewczyna, pełna miłości i przywiązania. Coraz spokojniej reaguje, coraz cierpliwiej potrafi słuchać. Choć nadal jest głośna, wrzaskliwa, humorzasta i woła „bo nie będę ciebie kochała!”, jest wspaniała! Moja „Kolczasta Miłość” woła do mnie „MAMUNIU”…

I wciąż się zastanawiam… Ile w Tygrysku jest nas a ile jej biologicznych rodziców??? Czy kiedyś znajdę na to odpowiedź??

Niemniej teraz nacieszam się z „MAMUNIU”… Mamuniu… Jak to pięknie brzmi!